Op stap met een rayonbeheerder

In Nederland, Frankrijk, Italië en België zetten onze 1100 kalverhouders zich dag en nacht in om de beste zorg aan kalveren te bieden. Vanuit de VanDrie Group worden de kalverhouders onder andere ondersteund door experts, de rayonbeheerders.

25-02-2020

Vroeg, in het halfdonker, zijn we onderweg naar de eerste kalverhoudster. Inderdaad, een zij! Deze dame zit al ruim 35 jaar in het vak. Eerst met haar man, nu alleen. Als stoere zeventiger staat mevrouw nog viermaal daags tussen de kalveren verzekert de rayonbeheerder ons. We rijden de lange oprijlaan op. Licht voorovergebogen staat mevrouw ons al op te wachten.. Deze dame houdt 170 kalveren, helemaal alleen? Op het eerste gezicht moeilijk te geloven.

Het welkom is warm: “Fijn dat je er weer bent! Ik heb twee mannen in de stal staan die de laatste dagen wat moeilijker eten! Willen jullie eerst koffie?” De koffie blijft even staan, de ‘twee mannen’ en de andere 168 kalveren staan immers te wachten. Eerst gaan we door de hygiënesluis, zoals aanwezig bij iedere kalverhouder, zo zullen we vandaag merken. Handen wassen, omkleden en andere schoenen aan: we zijn klaar om de stal in te gaan.

Mevrouw gaat ons voor, duidelijk wat harder lopend dan dat ze normaal doet. De deur wordt voor ons opengehouden, binnen heerst serene rust; de kalveren hebben een ruime plek op de stalvloer gevonden om te liggen. We lopen tussen de hokken door. Per hok zit een zogenaamd koppel, -afhankelijk van de ruimte en groepsverband - van ongeveer 6 tot 8 kalveren. Nu we zo dichtbij zijn, worden de kalveren toch nieuwsgierig. In de voederbakken ligt een bodem ruwvoer. “Vreten de kalveren niet genoeg? Er ligt nog ruwvoer in de bak.” vragen we de rayonbeheerder. Hij kijkt ons aan en moet een glimlach onderdrukken: “Nee hoor, mevrouw verzorgt de beesten goed. De kalveren zijn kritische eters, als ze de pens vol hebben krijg je er absoluut niets meer in qua voer.” Hij ziet de voermachine in de hoek staan. “We kijken even hoe deze is afgesteld de afgelopen dagen.” Tijdens de inspectie krijgen we direct een uitleg over de voermachine.

De machine lijkt op een grote stofzuiger, met als groot verschil dat deze machine voeding uitblaast in plaats van opzuigt.  Na het afvullen van de machine rijdt de kalverhoudster rustig langs de groepshokken. Met behulp van een slang of flexibel mondstuk wordt het ruwvoer keurig afgemeten direct afgeleverd in de langwerpige voederbak die parallel aan het groepshok loopt. ‘’Bij het horen van de machine melden de kalveren zich al bij de voederbak, natuurlijk passen ze er allemaal aan.’’ Vult de kalverhoudster aan.

Samen met de rayonbeheerder wordt een voerschema afgesproken, een gebalanceerd voedingsplan bestaande uit onder andere kalvermelk, ruwvoer en water. Met een voerplan heeft de kalverhouder een richtlijn om de kalveren optimaal te voorzien van voer. Kleine afwijkingen komen in de praktijk wel eens voor, een kalverhouder kan de voedingsbehoefte van de kalveren goed inschatten. Na een kleine inspectie blijkt de voermachine keurig afgesteld te zijn. Dat wil zeggen op het afgesproken schema tussen rayonbeheerder en kalverhouder.

Het is de afgelopen tijd warmer geweest dan normaal voor de tijd van het jaar. Daardoor kan het voorkomen dat de kalveren wat minder eten. We vervolgen onze ronde door de stal. De rayonbeheerder bekijkt alle kalveren aandachtig met de kalverhoudster. Ondertussen wordt er gesproken over de voeropname, eventuele ziektes of voorvallen. Op de ‘twee mannen’ na is de gezondheid van de kalveren goed.

De twee zieke kalveren staan apart in een hok zodat ze goed in de gaten gehouden kunnen worden. De kalveren mankeren op het eerste gezicht niets. Ook de groeiontwikkeling lijkt in orde. Toch geeft de rayonbeheerder het advies om de dierenarts langs te laten komen. We laten de stal achter ons en lopen weer naar de hygiënesluis om onszelf te ontdoen van onze bedrijfskleding en  wassen onze handen goed. Zowel voor- als na een bezoek aan de kalverstal moet er verplicht door de hygiënesluis gegaan worden. Dit dient als preventie voor het verspreiden van eventuele ziektekiemen. Na dit ritueel lopen we door naar de keuken van de boerderij. De kalverhoudster is ondertussen alvast de keuken ingelopen. Bij binnenkomst staat de koffie al te pruttelen.

De rayonbeheerder bespreekt in alle rust met mevrouw de resultaten van de laatst afgeleverde kalveren, “Niet slecht voor een rentree,” merkt ze trots op. Niet begrijpend kijken we mevrouw aan. “Tjsa” zegt ze, “twee jaar geleden liet mijn gezondheid mij in de steek. We hebben toen in samenspraak besloten om de laatste ronde kalveren af te leveren, en daarna te stoppen.” De rayonbeheerder knikt en vult aan: “Maar toen trok alles toch weer bij en begon het bij u volgens mij weer een beetje te kriebelen… die kalveren”. “Jazeker!’’ lacht ze, “ik ben blij dat ik weer kalveren heb!”

We drinken samen met de kalverhoudster de vers gezette koffie, ze vertelt over haar jarenlange ervaring. “Ieder koppel is anders’’, vertrouwt ze ons toe. De tocht wordt vervolgd. Op een kleine tien minuten rijden, bevindt zich het volgende adres. Hier volgt hetzelfde ritueel, de kalverhouder komen we op de oprijlaan tegen. Hij moet even weg maar roept ons toe dat we rustig kunnen kijken: “Jullie weten het wel te vinden denk ik zo?”

Na de hygiënesluis lopen we de stal in. De sfeer in deze stal is anders. Een laag geloei verwelkomt ons al. De hokken zien er anders uit dan bij het vorige adres. “Waarom zitten deze kalveren individueel in deze kleinere hokken?” vragen wij ons  hardop af. Het antwoord blijkt simpel. De eerste weken staan de kalveren gescheiden. Hierdoor is het monitoren van de voedingsopname van ieder kalf mogelijk en ontvangt ieder individueel kalf passende zorg. Nadat alle kalveren zijn nagelopen, worden de controlelijsten afgetekend en vertrekken we weer.

De warmere periode blijkt een item te zijn onder de kalverhouders, onderweg worden we gebeld door een andere kalverhouder. De kalveren blijken de melk slechter op te nemen en de kalverhouder wil een alternatief voederproduct bespreken. De rayonbeheerder geeft aan dit graag te willen testen. Binnen een paar minuten wordt een vervangend voederproduct geregeld.

We komen bij de laatste stal, of eigenlijk stallen, aan voor vandaag. De kalverhouder is druk in gesprek in de stal. Afgezien van zijn gesprekspartner klinkt er een afwijkend geluid in de stal, dat van voederbakken die vast worden geschroefd. De stal is leeg, dat wil zeggen dat er geen kalveren staan. Een goed doorlichte stal met verschillende luchtwassers en rubberen welzijnsvloeren ligt er keurig bij. De stal wordt vandaag afgebouwd.

Trots vertelt de kalverhouder over zijn nieuwe stal die gebouwd is naar de laatste inzichten op het gebied van dierenwelzijn en milieueisen.

Naast de reguliere stal die al jaren in gebruik is, wordt deze stal ingericht voor rosé kalveren. Trots vertelt de kalverhouder over zijn nieuwe stal die gebouwd is naar de laatste inzichten op het gebied van dierenwelzijn en milieueisen. Daarnaast houdt de kalverhouder in de naastgelegen stal al kalveren. We werpen in beide stallen een blik, waarna wij onderbroken worden door knerpend grind. De dierenarts komt het erf opgereden. Zoals haast protocol lijkt, worden wij collectief aan de koffie gezet. De rayonbeheerder legt uit: “Met iedere kalverhouder hebben we periodiek overleg samen met de dierenarts. We bespreken alles wat in de afgelopen tijd is gebeurd en waar we op kunnen verbeteren. Dit leggen we vast in een bedrijfsgezondheidsplan.” Het voorbeeld wordt aangehaald dat tot enkele jaren geleden de kalveren hier vaker longproblemen hadden dan bij andere kalverhouders in de omgeving. “We kunnen antibiotica gebruiken, maar dat is echt een laatste redmiddel!” De kalverhouder heeft de stal door laten roken toen de stal leeg stond. Zo werd zichtbaar hoe de luchtstroom door de stal trekt. De kalverhouder vertelt: “Door passende maatregelen te nemen in de constructie van de stal hebben we de afgelopen jaren een grote daling van longproblemen kunnen realiseren. Dit valt ook gunstig uit voor het antibioticagebruik, dat fors is gereduceerd!”

Zo komt er meer voorbij in het gesprek tussen de kalverhouder, rayonbeheerder en de dierenarts: de ontvangst van de kalveren, het kiemgetal van drinkwater, ijzerwaardes, maar ook slachtresultaten zoals gewicht en vleeskleur. De doelstellingen voor de komende periode worden afgesproken. Ieders rol in het behalen van die doelstellingen is helder en samen wordt er de schouders onder gezet. Met een ferme handdruk wordt de bijeenkomst afgesloten.

Na verschillende kalverhouders met ieder hun eigen invulling voor de zorg voor kalveren zit de rondgang erop. Naast de koffie is er een andere duidelijke overeenkomst tussen de kalverhouders: iedereen levert op zijn manier de beste zorg aan de kalveren en heeft diergezondheid en –welzijn hoog in het vaandel staan. De samenwerking tussen de kalverhouder, de rayonbeheerder en dierenarts is essentieel voor het bewaken van kwaliteit in de kalverhouderij.

  • Deze site maakt gebruik van cookies
  • Verberg deze melding